در دوران پس از جنگ جهانی دوم، مفهوم دولت توسعه گرا برای تبیین رشد سریع تعدادی از کشورهای شرق آسیا شکل گرفت. در عین حال ادبیات پژوهشی مربوط به دولت توسعه گرا یک رویکرد نظری نسبت به این رشد داشت که در قیاس با رویکردهای رایج هم در علم اقتصادی و هم در علم سیاست، هترودوکس (نامتعارف) به نظر می رسید. حامیان این رویکرد با اعتقاد به ویژگی های خاص و متمایز دولت های توسعه گرا بر نقش مداخله دولت و سیاست صنعتی و نیز اهمیت دولت های قدرتمند و ائتلاف های خاص اجتماعی تاکید داشتند. این ادبیات پژوهشی به رویکردی گسترده تبدیل شد که ریشه در یک سنت هترودوکس بسیار طولانی تر داشت. تجزیه و تحلیل تطبیقی به مقایسه دولت های توسعه گرای آسیای شرقی با کشورهایی پرداخت که قطعا توسعه گرا نبودند و بنابراین به شناخت تاریخی ما از رشد بلند مدت کمک کرد. این کتاب مروری نقادانه اما دلسوزانه از این ادبیات پژوهشی را ارائه می دهد و با احیای آن و نگاهی رو به جلو به احتمالات رویکردهای توسعه گرایانه، هم در کشورهای پیشرفته صنعتی و هم در جهان در حال توسعه، به پایان می رسد.